U bent hier: Nieuws > Bestuur > Tom Metselaar na 32 jaar bij Lycurgus

Tom Metselaar na 32 jaar bij Lycurgus

Jan Warmerdam
SANTPOORT-NOORD Als zesjarig ventje meldde Tom Metselaar zijn ouders, dat hij geen zin meer had om te voetballen. Rennen, dat was pas leuk, net als lichamelijke oefeningen doen. Maar zonder bal, want achter zo'n knikker aan sjokken vond hij helemaal niks. Hij zei het voetbal voor altijd vaarwel en werd lid van Suomi.

Vorige maand, tweeëndertig jaar later, nam Metselaar als selectie- en sprinttrainer afscheid van de atletiekvereniging in Santpoort-Noord, die hij verruilde voor AV Lycurgus in Assendelft. ,,Ik heb eerst mijn groep atleten verteld dat ik vertrok. De reacties waren wisselend, van teleurstelling tot begrip. Daarna heb ik het bestuur op de hoogte gebracht. Een emotioneel en lastig moment.”

Helemaal onverwacht kwam zijn besluit de bestuurskamer aan het Kerkpad niet binnen. ,,Ook in de atletiekwereld is het ons kent ons. Ik was door diverse mensen al een paar keer gespot bij Lycurgus, dus was één plus één al snel twee.”

Het is donderdagmiddag en Metselaar, die afstudeerde als bewegingswetenschapper en de opleiding sportpsychologie deed, is thuis in de Amsterdamse buurt in Haarlem. Een vaste dag in de week is in zijn drukke agenda louter plek voor zijn anderhalf jaar oude dochter Hannah. Op andere dagen zorgen zijn vrouw Bibian, die arts is in Rotterdam, zijn ouders en schoonouders voor haar. ,,De tijd die ik met Hannah doorbreng is ware quality-time.”

De werkweek wordt over het algemeen gevuld als fysiotherapeut bij SanTwee in Schalkwijk. Daarnaast is er veel aandacht en tijd voor zijn passie, atletiek. ,,Nu dus bij Lycurgus, een grote club met veel ambitie. Ik had er al vanaf de eerste dag zin in.”

Na zijn afscheid bij Suomi probeerde hij nog even de functie van trainer bij beide clubs te combineren. ,,Ik ben toch heel lang aan Suomi verbonden geweest. Dus was het logisch dat ik het probeerde nadat mij dat gevraagd werd. Maar al snel bleek dat het te veel van het goede was, naast alles wat ik al doe. Waarna ik heb besloten om Suomi helemaal los te laten.”

Het zaadje voor zijn overstap naar Lycurgus werd afgelopen zomer geplant tijdens wedstrijden, waar hij atleten en bestuurders van de vereniging uit Assendelft ontmoette. ,,Je komt elkaar tegen en je praat met elkaar, zo gaat dat.” Op zeker moment werd hij op de man af gepolst of hij interesse had in een switch. ,,Dat streelde mij natuurlijk. Maar tegelijkertijd voelde ik direct de pijn als ik dacht aan afscheid nemen van Suomi en de groep atleten die ik daar onder mijn hoede had.”

Hij hield de boot nog een tijdje af, maar hield dat niet vol. ,,Lycurgus is een wedstrijdgerichte, aansprekende vereniging met veel ambitie en geweldige faciliteiten. Op zeker moment heb ik de knoop doorgehakt en het voelde direct goed.”

Thuiskomen

Inmiddels staat hij vier keer per week op de baan in Assendelft. ,,Mijn start daar voelde als een warm bad, als thuiskomen. Het is ook grappig om te zien hoe mensen je dan meteen het gevoel geven dat je er al jaren rondloopt. Zo werd mij op mijn eerste avond gevraagd of ik wilde afsluiten en de lichtmasten uitdoen. Terwijl ik geen idee had waar de sleutels van het toegangshek lagen en waar de knop zat om het licht uit te doen.”

Zijn eigen ambities legt hij naast die van de atleten voor wie hij nu de trainingen verzorgt. ,,Samen stellen we de doelen vast en samen gaan we daarmee aan het werk. Ik ben geen autoritaire trainer, althans, dat vind ik zelf. Wel hou ik er van als er hard getraind wordt en sporters iets willen bereiken. Dat is namelijk in lijn met hoe ik zelf sport beleef.”